فيض الإله في ترجمة القاضي نور الله — الصفحة ٩٧

ترجمة المولى عبد الواحد بقلم القاضي ( ره )

- فح -

ز بس كه علم ز عالم رميده در عجبم * كه نقش علم به عالم چسان گرفته قرار ؟

درين زمانه كه خورشيد فضل را بمثل * سهاى جهل بود پيش ديده آينه دار

در اين زمانه كه شعر وشعير را به قياس * مميزى نبود غير دفتر وخروار

مر كه بندگى أهل فضل شد قسمت * مرا كه خدمت أهل كمال باشد كار

ببين كه گلبن اميد من چه بخشد بر * ببين كه نخل تمناى من چه آرد بار

بس است شكوه زماني خموش شو قوسي * به شكوه چند خود وخلق را دهى آزار ؟

ز فقر شكوه كنى ودل تو گنج گهر * ز خلق رنجه شوى وزبانت آتش بار

گرت فلك نه به وفق رضا كند گردش * ورت زمانه نه بر مدعا بود در كار

به آفتاب توسل نما كه عرض كند * شكايت تو به قطب صدور وفخر كبار

چه آفتاب

چه آفتاب كه در آسمان تعظيمش * چو آفتاب بود صد هزار خدمتكار

ز بحر خاطر من باز مطلعى سر زد * كه چشم عقل نديد آنچنان در شهوار

مسبحان زواياى اين كبود حصار * ز بأم عرش ندا مىكنند ليل ونهار

كه باد تا ابد اندر پناه فضل خداى * سر صدور أفاضل ز عمر بر خور دار

خليل خلق ومسيحا دم وكليم قدم * فرشته طينت ويوسف خصال وخضر شعار

سحاب چرخ شكوه آفتاب كيوان قدر * محيط كوه وقار آسمان بحر ايثار

جمال چهره دين نور ديده اسلام * سپهر فضل ومعالى جهان حلم ووقار

فروغ نور الهى أمير نور الله * كه دانش از دل أو مستضى است ليل ونهار

چو مهر كز پس صبح دوم نمايد روى * نمود بعد دوم مطلع سوم ديدار

زهى ضمير تو خورشيد عالم اسرار * كمال پيش كمال تو نا تمام عيار

سپهر دست تو را گفته دجله مواج * زمانه طبع تو را خوانده قلزم ز خار

جهان به مهر تو مشعوف وتا ابد مشعوف * خدا ز خصم تو بيزار واز أزل بيزار

تو علتي وفنون فضائلت معلول * تو مركزى وفحول افاضلت پرگار