بياض تاج الدين احمد وزير ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٨٤

* 34 * و لكاتبه فى تسبيح ربّ العزّة جلّ جلاله

* 35 * عرصه ملك جهان چيست كه عرش اعظم * يك نشانست ز آثار تو سبحان اللّه

اين همه نور كه بر عالم جان مىتابد * يك شعاعست ز انوار تو سبحان اللّه

آسمان سبعه سياره از آن گرداند * كه كند عيش بتذكار تو سبحان اللّه

هست بر وحدت ذات تو دليلى روشن * هريك از كوكب سيار تو سبحان اللّه

كس نداند بحقيقت كه چه باشد يا چون * فوق اين گنبد دوار تو سبحان اللّه

هيچ مخلوق كند فكر تصرّف هيهات * در نهان‌خانه إستار تو سبحان اللّه

كشتى وهم و خرد را همه درهم شكند * موجى از قلزم تيّار تو سبحان اللّه

با چنين نور كه هر ذره ازو دارد فيض * هيچ بينا كند انكار تو سبحان اللّه

مشركان راه ندارند به حضرت ور نى * كيست كو نيست طلب‌كار تو سبحان اللّه

بىسبب خوانى و بىواسطه رانى و كسى * نبود مانع كردار تو سبحان اللّه

هركه او گشت عزيز تو ز خوارى برهيد * شوربخت آنكه بود خوار تو سبحان اللّه