بياض تاج الدين احمد وزير ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٨

[ ممّا حسّن قسمة أوراقه ] [ جلال الأناريّ أنار اللّه برهانه ]

او را چه محل كه هر دو عالم * چون باز كند ز هم پروبال

در قبضهء او چنان نمايد * كاندر رخ خوب نقطهء خال

خاليست جهان شكار وحدت * كثرت عدم و محال در حال

اين حال چو گشت بر تو روشن * بگذر ز حديث پار و امسال

گرد سر كوى او همىگرد * خاك در او بِهِ ديده مىمال

تا كشف شود ترا حقيقت * از آينهء علوم و اعمال

ظاهر گردد ترا بِهِ تفصيل « 1 » * آن راز كه گفته‌اند اجمال

بينى بِهِ يقين كه مىتوان ديد * پس بر در دل‌نشين چو ابدال

مىبين رخ جانفزاى ساقى * در جام جهان‌نماى باقى

عشق أر بِهِ تو رخ عيان نمايد * در آينهء جهان نمايد

يك دايره فرض كن جهان را * هر نقطه از او ميان نمايد

آن دايره بيش نقطه [ اى ] نيست * ليكن بِهِ نظر چنان نمايد

و آن نقطه ز سرعت تحرّك * دايم بِهِ يكى مكان نمايد

* 470 * آن دايره چهرهء حقيقت * هردم بِهِ تو رايگان نمايد

و آن نقطه بِهِ تو شهادت و غيب * هم ظاهر و هم عيان نمايد

هر لمحه بِهِ تو جمال مطلق * در صورت اين و آن نمايد

هر لحظه بِهِ تو كَمَال هستى * در كسوت ناقصان نمايد

رو نقطهء آتشين بگردان * تا داير [ ه ] ها روان نمايد

آن نقطه بيان كنم چه چيزست * هرچند ترا گمان نمايد

آن نقطه بدان كه ظلّ نورست * كان نور وراى جان نمايد

و آن نور دل پيمبر ماست * آن كو بِهِ تو حق عيان نمايد

( 1 ) تفضيل .