بياض تاج الدين احمد وزير ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٦

[ ممّا حسّن قسمة أوراقه ] [ جلال الأناريّ أنار اللّه برهانه ]

وايافت امانت خود آنجا * و [ ا ] نگه چو نگه بِهِ بام و در كرد

خود آن سر كوى بود كأوّل * ز آنجا بِهِ همه جهان سفر كرد

جان را بِهِ نيابت خود آنجا * واداشت لباس خود بدر كرد

در جان پوشيد و باز خود را * زين بار لباس مختصر كرد

و آنگاه چو آفتاب تابان * سر از در هر سراى در كرد

اوّل چو بِهِ خود نمود خود را * انسان شد و نام خود بشر كرد

در جمله بِهِ چشم‌بند اغيار * ظاهر شد و نعت خود دگر كرد

تقليب ظهور او در احوال * اظهار كَمَال بيشتر كرد

تغيير « 1 » صور كجا تواند * در وصف جمال او اثر كرد

اى ديده تو نيز ديده بگشاى * ما را چو ز خويشتن خبر كرد

مىبين رخ جانفزاى ساقى * در جام جهان‌نماى باقى

* 467 * عشق از پس پرده روى بنمود * كردم چو نگاه روى مِن بود

خود را بِهِ كنار دركشيدم * آنگاه كه او كنار بگشود

پيش رخ خويش سجده كردم * آن لحظه كه او جمال بنمود

دادم همه بوسه بر لب خويش * آن دم كه لبم لبانش ببسود

بوديم يكى دو مىنموديم * نابود شد آن نمود در بود

چون سايه بِهِ آفتاب پيوست * از ظلمت نور خود برآسود

چون سوخته شد تمام هيزم * پيدا نشود ز آتشش دود

گويند كه عشق را بپوشان * خورشيد بِهِ گل نشايد اندود

آن‌كس كه زيان خويش خواهد * پند مِن و تو نداردش سود

پروانه كه ذوق سوختن يَافت * نبود بِهِ شعاع شمع خشنود

اين حال گرت عجب نمايد * بشنو ز من أر توانى أشنود

( 1 ) تغير .