بياض تاج الدين احمد وزير ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٥

[ ممّا حسّن قسمة أوراقه ] [ جلال الأناريّ أنار اللّه برهانه ]

مىبين رخ جانفزاى ساقى * در جام جهان‌نماى ساقى « 1 »

* 465 * پيش از عدم و وجود اغيار * وز سلطنت ظهور و اظهار

سلطان سراى عشق فرمود * پاك است سراى ما ز أغيار

يعنى كه به جز حقيقت او * در دار وجود نيست ديّار

واجب شد ازين شهادت و حكم * كز غير نه عين بود نه آثار

ليكن چو به غير كرد اشارت * أغيار ظهور يافت ناچار

چندان‌كه همه گواه گشتند * بر هستى وحدتش بِهِ يك بار

ديدند عيان كه اوست موجود * و ايشان همگى خيال و پندار

گشتند گواه و جمله رفتند * هم با سر نيستى دگربار

اين بود شهادت أولوا العلم « 2 » * وين بود فرشته را هم اقرار

اينست همه بدايت خلق * وينست همه نهايت كار

كثرت نفسى براى آن بود * تا وحدت از آن شود پديدار

چون ظاهر شد كه جز يكى نيست * چه فايده از ظهور بسيار

گر در نظر تو كثرت آيد * وحدت بود آن ولى بمطوار « 3 » ؟

چون سرّ كثير جمع كردى * كثرت همه نفس وحدت انگار

فى الجمله ز غير ديده بردوز * اينست طريق اهل أنوار

* 466 * مىبين رخ جانفزاى ساقى * در جام جهان‌نماى باقى

عشق از سر كوى خود سفر كرد * بر مرتبه‌ها همه گذر كرد

صحراى وجود گشت در حال * در كتم عدم كه پى سپر كرد

مىجست نشان صورت خود * چون در دل تنگ مَا نظر كرد

( 1 ) كلمه ساقى در بند برگردان به شكل باقى هم نوشته شده است . ( 2 ) الو العلم . ( 3 ) اين كلمه به ظاهر اين گونه خوانده مىشود .