بياض تاج الدين احمد وزير ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٨

« من التّعرّف » « 4 »

چند از اين فضل و عبارت راه بايد رفت راه * چند از اين رمز و اشارت كار بايد كرد كار

شرطست هزار كار مشكل كردن * مقصود دل شكسته حاصل كردن

مادام كه در جهان دلى هست خراب * افسوس بود عمارت گل كردن

* * *

در سر هوس صحبت ناجنس مكار * كأز تخم به جز دردسرت نارد بار

گل صحبت خار ناتراشيده گزيد * تا آب رخش ريخته شد آخر كار

* * *

خواهى كه ترا دوست بود در هر كوى * از دشمن و از دوست همه نيكى گوى

* * *

إذا ما كنت فى أمر مهمّ * فلا تقنع بما دون النّجوم

فطعم الموت فى أمر حقير * كطعم الموت فى أمر عظيم

يرى الجبناء أنّ العجز حزم * و تلك خديعة الطّبع الّلئيم

* * *

بدان شرطى فروشد دل به كويت * كه تا جان برنيايد برنيايد

* * *

304 چيست اى مرد حكيم اندر ميان آب‌دان * مار سيمين حلقه كرده مرغ زرين در دهان

آب گشته قوت مار و مار گشته قوت مرغ * مار چون بىقوت گردد مرغ درماند به جان