بياض تاج الدين احمد وزير ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٦

جوابه لخواجه نصير

به آب زر نتواند كشيد چون تو الف * به سيم حل ننويسد بسان ثغر تو سين

آن حسن و دلال بين و آن مكر و فنش * و آن دست به عشّاق جهان ندادنش

و آن ناز و تكبرش كه من بىريشم * يا رب تو به تيغ ريش كردى بدنش

* * *

در درج عقيق درّ منظومش بين * بر سطح قمر نقطهء موهومش بين

آن قامت چون سدرهء او طوبى لك * چون درگذرد مقام معلومش بين

أهوى رشأ هواه للرّوح غذا * ما أطيب فعله و لو كان أذى

ناديت و قد قلت له الوصل متى * مولاى إذا متّ أسى قال إذا « 1 »

قد مرّ بى مفرّط تخاله يحكى القمر * هذا أبو لؤلؤة منه خذوا ثأر عمر

شادن يقول لى ما المبتدأ و الخبر * مثلهما لى مسرعا فقلت أنت القمر

آن مرد نيم كز عدمم بيم آيد * و آن نيم مرا بهتر ازين نيم آيد

جانست مرا بعاريت داده خداى * تسليم كنم چو وقت تسليم آيد

هر دم دل خود را چو سر ميم كنى * تسليم ز عنا را سپر بيم كنى

292 * آيا تو كئى تا كه رضا [ ى ] تو بود * در دست تو چيست تا تو تسليم كنى « 2 »

زنهار دلا بسته [ ى ] آن مه نشوى * چاه زنخش نبينى از ره نشوى

( 1 ) ر . ك : ديوان العارف عمر بن الفارض ص 188 دار بيروت للطباعة و النشر ، با اختلاف . ( 2 ) مصرع دوم ظاهرا اين گونه خوانده مىشود و محوشدگى دارد .