بياض تاج الدين احمد وزير ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٤

فرد [ هربت من الامطار كى لا تبلنى . . . ]

بضاعتيست نكويى كه آن بضاعت را * بهر كجا برد آدمى زيان نكند

* * *

گرت صد گنج هست آن يك درم نيست * نصيبت زين جهان جز يك شكم نيست

* * *

ايّام را به ماهى يك شب هلال باشد * و آن ماه مهربان را هرابرويى « 1 » ، هلالى

* * *

مردم ديده به دامن گهر از چشمم يافت * هندو از بهر گهر معتكف دريا شد

آن‌چه بالاست كه با موى تو هم‌قد آمد * و آن‌چه موييست كه با قد تو هم‌بالا شد

صبح با طلعت تو دعوى خوبى مىكرد * لاجرم در نظر خلق جهان رسوا شد

* * *

حال درويش چنانست كه خال تو سياه * جسم دل ريش چنانست كه چشم تو سقيم

* * *

تركم چو به آماجگه آمد سرمست * و از غمزهء خود تيروكمان اندر دست

هر تير كه چون منشور خود دور انداخت * نالان‌نالان برفت و در خاك نشست

* * *

* 290 * درت أنّها شمس الضّحى فتجنّت * و أنّ هواها جنّتى فتجنّت « 2 »

و ما ذا عليها لو أشارت و سلّمت * علينا بأطراف البنان و أومئت

( 1 ) ابروى . ( 2 ) كلمه قافيه در مصراع اول و دوم به ظاهر اين گونه خوانده مىشود .