بياض تاج الدين احمد وزير ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٦

من مقطّعات إبن يمين

در كام من دمى به صفت سحر سامرى * در دست من خطى به خوشى نقش مانوى

در زير طاق گنبد پيروزه هركه ديد * لب برگشاد و گفت چرا بسته چون خوى « 1 » اكنون كه شد شكفته ز فيض سحاب لطف

صدگونه گل به گلشن اقبالت از نوى * خوشگوى بلبلى چون من آخر دريغ نيست

در گوشهء قفص « 2 » شده ناكام منزوى * كيوان مهابتى تو و برجيس منظرى

بهرام صولتى تو و خورشيد پرتويى * يك ره نظر به ابن يمين كن كه گفته‌اند

از هيچ تخم نيك بر بد بند روى * بادا بقاى جاه تو با جاه أخروى

حاصل كنى بواسطهء مال دنيوى « 3 »

أيضا له

اى دل أر گوش سوى من دارى * كنم از حال عالمت اعلام

نفس أمّاره تو صياديست * دام گسترده بهر صيد مدام

طمع خام دام او باشد * حبّة القلب كرده دانه [ ى ] دام

هركه در دام او اسير شود * بر نيارد دمى ز حلق به كام

و آنكه ازين پاى دام رسته شود * بر سر اختران سپارد گام « 4 »

( 1 ) در اين موضع ديوان يك بيت اضافه دارد . ( 2 ) هكذا در متن بياض از نظر املايى . ( 3 ) ديوان ابن يمين منبع ذكر شده قطعه 796 ص 523 . ( 4 ) در اين موضع ديوان يك بيت اضافه دارد و اين بيت با بيت بالاى آن مقدم و موخر است .