بياض تاج الدين احمد وزير ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٢

حرف الياء

لايق گوهر گفتار نبود گوشم * به گدايى چو من از لعل تو پيغامى بس

* * *

لاأبالى چه كند دفتر دانايى را * طاقت وعظ نباشد سر سودايى را

* * *

لايق پاى تو نبود سر سودايى من * ور نه چون زلف تو انداختمى در پايت

* * *

لاله همچون من دلى در اندرون دارد سيه * آن‌چه بينى كاو به ظاهر كوه را كاهى [ مى ] كند

* * *

لاله‌رخا ، سمن‌برا ، سرو روان كيستى * سنگ‌دلا ، ستمگرا ، راحت جان كيستى

حرف الياء

حرف الياء

يار من چون ماه گه پنهان و گه پيدا بود * تا دل شوريده‌ام هردم ز تو شيدا بود

* * *

يا تو گنجى در اين ميان يا دوست * سايه با آفتاب نآيد راست

* * *

يارا بهشت ، صحبت ياران همدم است * ديدار يار نامتناسب جهنّم است

* * *