بياض تاج الدين احمد وزير ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٠

حرف الظّاء

* * *

طرفه مىدادند ياران صبر من بر داغ و درد * داغ و دردى كز تو باشد خوشترست از باغ ورد

حرف الظّاء

حرف الظّاء

ظاهر نمىشود اثير صبح گوئيا * دود دلم دريچهء خاور گرفته است

* * *

ظلّ زلف تو است در شب و روز * در جوار آفتاب عالمتاب

* * *

ظلمت خط تو شد مانع سرچشمهء نوش * ور نه جوياى آب حياتند « 1 » بسى

* * *

ظلمى كه رفت بر دلم از ترك چشم تو * در مردمى كه ديد از ايشان خطا صواب

* * *

ظلمت و آب حيات أر هست زلف و لعل تست * و آنچه مىگويند جز فكر پريشان هيچ نيست

* * *

ظن مىبرم كه چشم تو دلجوئيم كند * هرچند كاين اميد ز تركان بود خطا

* * *

( 1 ) حيونتد .