بياض تاج الدين احمد وزير ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٤

حرف الزّاء

حرف الزّاء

حرف الزّاء

زلف دراز دست تو سرها دهد به باد * آن فتنه را بملك حسن سر ، كه داد

* * *

زاهد دهدم توبه ز روى تو زهى روى * هيچش ز خدا شرم و ز روى تو حيا نيست

* * *

زاهد نشسته بر در مسجد به گفت‌وگوى * ما با خيال قامت او فارغ از نماز

* * *

ز ميان يار كارى مگشاد جز كمر را * ز كنار دوست و صلى نرسيد جز قبا را

* * *

ز آب ديده مىگريم ز آه سينه مىنالم * كه اين آب و هوا آن سرو بالا را زيان دارد

* * *

ز دست گريه كتابت نمىتوانم كرد * كه مىنويسم و در حال مىشود مغسول

* * *

* 156 * زان فرح كاندر دل تنگم فروآمد غمت * ناله‌ام هردم كله بر آسمان انداخته

* * *

ز كفر زلف تو دل مانده بود در ظلمت * چو ديد روى تو تجديد عهد ايمان كرد