بياض تاج الدين احمد وزير ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٠

حرف الخا

* 153 * خيالت أر كند از ما كناره معذورست * كه خون گرفت سراسر ز ديده منزل ما

* * *

خواهم چو كمان ، باز جفا [ ى ] تو كشيدن * تا هست مرا در تن بىزور رگ و پى

* * *

خاتم لعل ترا در دست زلفت ديد دل * گفت از اين كژ باز نتوان بردن آن انگشترى

* * *

خون دل پياله در گردن صراحيست * كاو سر فرونياورد با او چرا فروكرد

* * *

خال عنبروش تو غاليه‌بويست مدام * حاجتى نيست كه تو غاليه بر رخ سايى

* * *

خيال زلف و راحت روز و شبت برابر ماست * كجاست نقش دهانت كه هيچ پيدا نيست

* * *

خنك آن دم كه ببوى سر زلف تو مرا * بفداى قدم باد صبا بايد رفت

* * *

خيال عارضت آبست از آن در ديده مىگردد * درخت قامتت سرو است از آن در برنمىآيد