بياض تاج الدين احمد وزير ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٢

فى شرف الإنسان و سعادته و الشّقاوة

* 148 * ز ازدواج مرد و چندين مرد و زن * از عدم آمد به صحراى علن

تا بدانى قيمت و مقدار خويش * تا بدانى گرمى بازار خويش

كاين همه اسباب در كار توأند * جمله سرگردان بر كار توأند

فى شرف الإنسان و سعادته و الشّقاوة

فى شرف الإنسان و سعادته و الشّقاوة

آدمى انسان عين عالمست * نقش او نقش نگين خاتمست

خاتم و ملك و سليمانست او * دلبر و دل ، جان و جانانست او

بر پرىّ و ديو و دد حكمش رواست * بر همه عالم بمعنى پادشاهست

جسم او ملكيست با آيين و ساز * روح او شاهيست پر تمكين و ناز

عقل صايب راى دانايش وزير * فكر صاحب ذهن بينايش مشير

شحنگى را با غضب داده قرار * غافلى با شهوت بسيار خوار

در وى از هر نوع جمعى را وطن * از دد و دام و سروش و أهرمن

در وى از هر صنف قومى را مقام * از بد و نيك از خواص و از عوام

هريكى بر مقتضى حال خويش * گر به راه معدلت آيند پيش

مملكت را كار گردد با نظام * جمله از فيض أزل يابند كام

جان قدسى معرفت حاصل كند * از عبادت جسم را كامل كند

چون بپوشد خلعت علم و عمل * گردد او شايسته ملك أزل

ورنه ره يابد به ايشان اختلال * ملك ويران گردد و آشفته حال