تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥٠

فصل دوّم : با چه كسانى جهاد كردن واجب است ؟

او من نصبه على الكفاية الى ان يرجعوا و هم قسمان من له فئة فيجهز على جريحهم و يتبع مدبرهم و يقتل اسيرهم من لا فئة له فلا يجهز على جريحهم و لا يتبع مدبرهم و لا يقتل اسيرهم و لا يحلّ سبى ذرارى الفريقين و لا نسائهم و لا اموالهم .

آنها به فرمان امام درآيند .

و باغيان دو گروهند :

1 - آنها كه رؤسايشان و سردمدارانشان در ميدان جنگ نباشند مجروحان اينها را بايد كشت و اسيرانشان را بايد كشت و دنبال فراريان رفته و بايد آنها را گرفت تا به جماعت خود ملحق نشوند .

2 - آنها كه خارج از محدودهء ميدان جنگ پشتوانه‌اى ندارند و بيم آن نيست كه بازماندگان به آنها ملحق شوند و همچنان آشوب كنند چنين كسانى مجروحان و اسيرانشان كشته نمىشود و دنبال فراريان نبايد رفت .

مسأله : هيچ‌كدام از دو گروه باغيان اموالشان غنيمت نخواهد بود به اين دليل كه على ( ع ) وقتى در جنگ جمل بر بصره پيروز شد فرمان داد كه تمام اموال اهل بصره را به آنها برگردانند . [ بر خلاف اكثر فقهاء كه مىگويند : اموالى كه در محاصرهء رزمندگان اسلام بوده جزو غنايم است ] زنان و فرزندانشان را نبايد اسير كرد .

[ در زمان غيبت باغى متصور نيست و احكام بغات مربوط به زمان ظهور است ] .