تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٠
فصل چهارم : اعمال منى
بفعله بما يسمّى رمياً و يستحب ان تكون رخوة برشا قدر الانملة ملتقطة لا مكسرة و لا صلبة و الدعاء عند كل حصاة و الطهارة و التباعد به مقدار عشرة اذرع الى خمسة عشر ذراعاً و الرمى خذفاً و ان يستقبل هذه الجمرة و يستدبر
نه از خارج حرم و ثالثاً بايد بكر باشند يعنى تا به حال با او رمى نشده پس سنگى را كه يك بار با آن جمره را رمى كرده باشند كافى نيست .
2 - بايد رمى جمره همراه با نيّت باشد چون عبادتست و بدون قصد قربت نشايد .
3 - و بايد با انداختن و پرت كردن به جمره اصابت كند پس اگر به علت ديگرى [ از قبيل اينكه نزديك شود و با دست ريگ را به جمره بمالد و . . . ] اصابت كند كافى نيست .
4 - مستحب است سنگريزه‌ها اوّلًا رخوه [ سست ] باشند .
و ثانياً بُرش [ جمع ابرَش است مثل سود كه جمع اسود است يعنى داراى رنگهاى مختلف باشد و خلاصه نقطه نقطه باشد ] .
و ثالثاً هر كدام از سنگريزه‌ها به قدر سر انگشتان دست باشند .
و رابعاً ملتقطه باشند يعنى هر كدام را از جائى جمع كرده نه اينكه سنگ بزرگى را شكسته و به هفت قسمت تقسيم كرده باشد .
و خامساً سنگريزه‌ها صلبه و سخت نباشد [ ظاهراً بالا گفت رخوه باشد و اينجا مىگويد صلبه نباشند تكرار است ] .
و سادساً با هر سنگى كه مىاندازد دعا كند و سابعاً با وضو باشد .
و ثامناً از جمره در حدود پانزده ذراع [ هفت و نيم متر تقريبا ] دور باشد .
و تاسعاً سنگ را بر انگشت ابهام گذاشته و با فشار سبابه بيفكند .
و عاشراً مستحب است وقت سنگ انداختن به جمرهء عقبه پشت به قبله و روى به جمره باشد [ به قول علامه شعرانى : در جانب مغرب جمره بايستد چون