تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٣

مسأله اوّل :

يفسد الصوم بمص الخاتم و مضغ العلك و ذوق الطعام اذا لفظه و زق الطائر و استنقاع الرجل في الماء مسائل : الاولى : الكفارة لا تجب الّا في رمضان و النذر المعين و قضاء رمضان بعد الزوال و الاعتكاف على وجه و ما لا يتعين صومه كالنذر المطلق

مسأله : با مكيدن انگشتر و جويدن آدامس و امثال آن كه طعمش از گلو پائين نرود مبطل روزه نيست و همچنين چشيدن غذا و سپس از دهان بيرون افكندن و جويدن نان و به دهان مرغ يا پرندهء ديگرى گذاشتن و نشستن مرد در آب مبطل روزه نيست و فعل آن هم كراهت ندارد تا ترك آن مستحب باشد .

مسائل

مسائل

در خاتمه باب دوّم چند مسأله را مطرح مىكنيم :

مسأله اوّل :

مسأله اوّل :

چند نوع روزه در اسلام هست كه شكستن و باطل ساختن آنها به يكى از هفت امر گذشته سبب كفاره مىشود :

1 - روزهء ماه رمضان .

2 - روزهء نذرى البته نذر به دو صورت متصور است : يكى اينكه مطلق و غير معين باشد كه تا آخر عمر هم وقت دارد شكستن آن در فلان روز معين موجب كفاره نيست ، ديگر اينكه معيّن باشد يعنى نذر كرده كه مثلًا روز شنبه اوّل اين ماه روزه بگيرد چنين روزه‌اى را اگر درهم بشكند موجب كفاره است .

3 - روزهء قضاى ماه رمضان را هرگاه بعد از فرارسيدن ظهر شرعى افطار كند .

4 - روزهء اعتكاف كه در باب بعد از همين كتاب صوم خواهد آمد و شكستن چند روزه نه موجب كفاره است و نه موجب قضا :

1 - روزهء نذر مطلق كه قبلًا معنى شد .