تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٣

8 - ابن السبيل :

و اقل ما يعطى الفقير ما يجب في النصف الاوّل و لا حدّ لأكثره .

مىتواند همهء زكات را به يك فرد از يك صنف بپردازد آرى مستحب است كه زكات را تقسيط نموده و به هر صنفى از اصناف ثمانيه مبلغى بدهد [ البته اگر زكات زياد باشد و قابل تقسيم به هشت قسمت باشد ] .

مسأله 4 : به فتواى علّامه در باب زكات كمترين مبلغى كه به هر فقيرى مىتوان داد بايد از حدّ نصاب اوّل كمتر نباشد [ مثلًا در باب طلا بايد كمتر از نيم دينار نباشد و در باب نقره كمتر از پنج درهم نباشد و هكذا در باب انعام و غلات هر كدام به حساب خودش ] پس از ناحيه قلّت به شرط لا است يعنى كمتر از نصاب اول نباشد .

امّا از ناحيهء كثرت لا به شرط است [ يعنى مىتواند به يك فقير ده دينار هم اگر حاجت دارد بدهد يا پنج گوسفند هم مثلا بپردازد و . . . ] [ البته به فتواى جمع ديگرى كمتر دادن مكروه است و به اندازه نصاب اول دادن مستحب است نه واجب ] .