تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢
6 - اسئار حيوانات
السادس : اسئار الحيوان كلّها طاهرة
مىگردد آنگاه شيوهء تطهير آن به يكى از همان چهار طريق مذكور است و در غير اين صورت نجس نمىشود .
آرى اگر حيوانى يا نجاستى از نجاسات مذكوره درون چاه بيفتد ولى تغييرى در رنگ يا بو يا مزه ايجاد نكند كشيدن تمام يا يك كر و . . . از آب چاه مستحب است پس متأخرين روايات منزوحات البئر را بر استحباب حمل مىكنند .
دليلى هم كه براى مدعاى خود دارند روايت صحيحهء ابن بزيع از امام رضا ( ع ) است كه حضرت فرمود :
« ماء البئر واسع لا يفسده شيء . . . لان له مادة » .
يعنى همانطورى كه آب جارى به سر چشمه وصل است همچنين آب چاه به آبهاى تحت الارض و خلاصه به منبع متصل است و لذا به مجرّد وقوع نجاستى درون آن متنجس نمىشود در خاتمه اين قسمت داستانى را از مبتكر اين رأى يعنى علامه ره نقل مىكنم :
ظاهراً جناب علّامه در ميان منزل خود چاه آبى داشته كه هنگام صدور فتواى مذكور دستور داد چاه را پر كنند تا علّامه بىدغدغه و صد در صد براى خدا فتوا دهد و مبادا ذرّه‌اى وجود اين چاه آب در رأى او مؤثر افتد .
6 - اسئار حيوانات
6 - اسئار حيوانات
كلمهء اسئار جمع سؤر است و در لغت به معناى بقيّة الشيء يعنى باقيمانده از يك چيز است .
در ما نحن فيه منظور آنست كه نيم‌خورده هر حيوانى در پاك بودن و نجس بودن تابع خود آن حيوان است يعنى اگر خود حيوان طاهر و پاك است سؤر آن هم