تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨

5 - آب چاه

بنجاستها بوقوع النجاسة فيها و ان لم يتغير ماؤها و اوجبوا نزح الجميع بوقوع المسكر او الفقاع او المنى او دم الحيض او الاستحاضة او النفاس فيها او موت بعير فيها

الف : به واسطه ريختن يك كر آب بر روى آن به‌گونه‌اى كه آب چاه در آب كر فانى شود .

ب : به واسطه اتصال آب چاه با آب جارى .

ج : به واسطه باريدن باران بر روى آب چاه كه اين سه طريق عمومى است .

د : به واسطه كشيدن مقدار معينى از آب چاه آنگاه بحث مفصّلى مىكردند در اينكه براى هر نجاستى چند دلو از آب چاه را بكشيم پاك مىشود ؟ و اين بحث معروف به منزوحات البئر است كه تفصيل آن به قرار ذيل است :

براى برخى از نجاسات بايد تمام آب چاه را كشيد تا بعداً كه آب جديدى مىجوشد پاك باشد و آنها عبارتند از :

1 - براى مسكرات : اگر يك قطره از شراب مستىآور در ميان چاه بريزد بايد كلّ آب را كشيد و بيرون ريخت .

2 - براى خصوص فقاع يعنى شرابى كه از آب جو درست مىشود و مستىآور است [ البته عنوان مسكر ، فقاع را هم شامل است ولى چون در روايات علىحده ذكر شده جناب مصنف آورده ] .

3 - براى منى انسان يا هر حيوانى كه خون جهنده دارد يعنى هنگام بريدن رگهاى گردنش خون با فشار از رگها بيرون مىآيد و جستن مىكند .

4 - براى خون حيض و يا خون عادت زنانگى .

5 - براى خون استحاضه .

6 - براى خون نفاس .

7 - براى افتادن شتر در ميان چاه و سپس مردن در آنجا كه ميته شده و نجس