تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣١

فصل سوّم - مبطلات نماز

و تعمّد الالتفات الى ورائه و الكلام بحرفين فصاعداً مما ليس بدعاءٍ و لا قرآن و القهقهة و الفعل الكثير الخارج عنها و البكاء لامور الدنيا و التكفير

فرقى نيست اينكه عمداً اين امور از نمازگزار صادر شود و يا از روى سهو و غفلت باشد .

ب : اگر عمداً به صورت پشت به قبله كند [ يعنى صورت را برگرداند به حدى كه اشياء پشت سر خود را ببيند ] نماز باطل مىشود [ و نسبت به استدبار كل بدن از قبله سابقا بحث شد ] .

ج : يكى از مبطلات نماز كلام است البته منظور كلام آدمى است كه خارج از نماز است و امّا ذكر خدا و دعا و قرآن خواندن در مواقع مختلف نماز جايز بلكه مستحب است و كلام در اصطلاح مشهور فقها عبارتست از چيزى كه حد اقل مركب از دو حرف و يا بيشتر باشد [ پس به حرف واحد و لو مفيد معنى باشد مثل ق - ل ف باطل نمىشود ] .

د : يكى از مبطلات نماز قهقهه است [ خندهء بىصدا را تبسم مىگويند كه مبطل نيست ولى خنده بلند و با صدا را قهقهه گويند و اين مبطل است ] .

ه - : يكى از مبطلات نماز فعل كثير است ، فعل كثير عبارتست از كارى كه انسان با انجام آن عرفاً از صورت نمازگزار بودن خارج مىشود [ همانند پريدن ، جست‌وخيز و يا اينكه مرتب سر را بجنباند و . . . ]

و : يكى از مبطلات نماز گريهء با صدا براى امور دنيا است [ البته گريه براى امور اخروى از قبيل ذكر جنت و نار و درجات مقربين به حضرت حق و دركات تبعيدشدگان و شوق رسيدن به درجات و يا از خوف وقوع در عذابها از بهترين اعمال است ] .

ز : يكى از مبطلات نماز تكفير است يعنى دست روى دست گذاشتن [ به