تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( شرح تبصره علامه حلى ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١١٩

2 - دوّم از واجبات نماز تكبيرة الاحرام است

و التعيين و الوجوب او الندب و الاداء او القضاء و استدامتها حكماً الى الفراغ ، الثاني تكبيرة الاحرام و هي ركن و كذا النية و صورتها اللَّه اكبر .

و لا يكفي الترجمة مع القدرة و يجب التعلم و الاخرس يشير بها مع عقد

يا عصر و . . .

د : در نيت بايد قصد وجه داشته باشد يعنى اگر عمل واجب است نيت وجوب كند كه عمل را به وجه وجوب انجام مىدهم و اگر مستحب است نيت استحباب كند .

ه - : در نيت بايد ادا را از قضا تعيين كند يعنى اگر نماز ادائى مىخواند به نيت ادا و اگر قضائى است به نيت قضا [ سابقاً در كتاب طهارت مختصرى راجع به اين امور بحث شد .

و : بايد نيت نماز تا آخر نماز استمرار داشته باشد البته استدامهء حكمى كفايت مىكند و استمرار حقيقى معتبر نيست [ سابقاً در باب نيت وضو اينها را بيان كرديم و خلاصه منظور اينست كه نيت جديد بر خلاف نيت قبل پيدا نكند ] .

2 - دوّم از واجبات نماز تكبيرة الاحرام است

2 - دوّم از واجبات نماز تكبيرة الاحرام است

و در آن چند نكته است :

الف : تكبيرة الاحرام و همچنين نيت از اركان نماز است [ و خصوصيت ركن بودن در آينده توضيح داده مىشود ] .

ب : كيفيت تكبيرة الاحرام عبارتست از : اللَّه اكبر پس اللَّه اعظم و . . . يا الرحمن اكبر و . . . كافى نيست .

ج : براى كسى كه قادر به گفتن اللَّه اكبر است بايد به همين صورت عربى بگويد و ترجمهء آن به فارسى و غيره كه مثلًا بگويد : خداوند بزرگتر است كافى نيست آرى براى عاجز جايز است آن هم بايد ترجمه كامل باشد .

د : كسى كه تكبيره را فرانگرفته بر او واجب است يادگيرى و گرنه مؤاخذه دارد .