المفصل فى تراجم الاعلام — الجزء ١، الصفحة ٣١٩

نماذج من شعره :

لكن أخاطبه يا جَدُّ جُدْ صلةً * فإنه لأولي الأرحام منجعلُ

وغُلَّتي اشتدّت الأيام ناقِعةً * كلُّ الشراب سوى سُقياك مُنفشِلُ

فانشر عليها نقيعاً سَحَّ من سُحُبٍ * تكاثفت من علوم عذبُها رَتِلُ

وكتب على قطعة من الخط الكوفي حين أهديت إلى بعض الأساطين :

يا خطُّ ما لك لا تزال مبرقِعاً * تحت السَّوادِ ببَارقِ الصفحاتِ

أوَما رأيت ذؤابةَ الصبح انجلت * بلحاظ نيّره عن السُّتُراتِ

فاعمد إلى لحظ الشيوخ مسارعاً * إن السُّدولَ تزول باللحظاتِ

فهناك تبدو في البرية مشرقاً * كالدرِّ تمسحه يدُ الرشحاتِ

ومن شعره الفارسي قوله من وزن يُعرف ب « المثنوي » :

كه اى بر خويش بسته تهمت عشق * كجا دارى خبر از حالت عشق

ترا زين دعوى بيجا چه مطلب * ز آه وناله وغوغا چه مطلب

همى نامى به گوشت خورده از عشق * كجا نوري چراغت برده از عشق

تو را چون داغ حسرت بر جگر نيست * از اين دعوى ندانم مطلبت چيست

چرا اين ناله بر خود مىگذارى * عبث عشاق را بد نام دارى

كجا عاشق شب هجران دلبر * گذارد سر به روى بالش پر

كجا مجنون به رختِ خواب خوابيد * ميان بستر سنجاب خوابيد

كجا فرهاد از اندوه شيرين * بغير از سنگ در شب داشت بالين

كجا قصرى وخلوت خانه‌اى داشت * غم تمثيل با افسانه‌اى داشت

كجا بهرام از عشق گلندام * به يكجا لحظه‌اى مىداشت آرام

چو عشقش رهزن ايمان ودين شد * نمد پوشيد وخاكسترنشين شد

كجا با درد عشق وجسم پُر داغ * هوس مىكرد سير گشتن باغ

كسى را مىرسد لاف تعشق * كه از دنيا كند قطع تعلق

بود پيوسته چون خورشيد تابان * بكوه ودشت وبحر وبَر شتابان

تو سر بر بالش پر مىگذارى * بشب در رختخواب آرام دارى

بملك كامرانى پادشاهى * بگاهى مى كشى يكبار آهى

كنى دائم باين معنى مباهات * كه منهم « عاشقم » هيهات هيهات