محقق مجلسى ( شرح احوال و آثار فقيه عارف ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٩٨

5 . ميرزا ابو القاسم فندرسكى

مرا زمانه بد مهر يك دم آب نداد * كه در رگ و پى من آه من شرار نشد

ز روزگار بلايى كه جمع شد به سرم * يكى از آن همه در جمله روزگار نشد

كدام عقده به فكرت ز چرخ بگشادم * كه از سپهر بلا بر سرم نثار نشد

كدام روز كه خورشيد رو سياه نبود * كدام باده كه كيفيتش خمار نشد

كدام شادى كو خود غم بزرگ نبود * كدام خنده كز اندوه باردار نشد

كدام روى كه ابر بلا نشد بر من * كدام خوى كه شمشير آبدار نشد

كدام غم كه چو دشمن نيامدم بر سر * كدام شادى چون دوست بر كنار نشد

كدام روز كه بر من حصار ناى نگشت * كدام جاى كه بر من دهان مار نشد

كدام غصه كه از دل به سوى مغز نرفت * چو رفت در سر من مار مغز خوار نشد

كدام ظلم كه از كسى به من نرسيد * كدام حيف كه بر من به هر ديار نشد

كدام لحظه ز مرگم بشارتى نرسيد * كز انتظار دو چشم دلم چهار نشد

كدام فكر من از هفت آسمان نگذشت * ولى چه سود كه با بخت پست يار نشد

كدام آه كه خورشيد از او سياه نگشت * كدام بيم بر امّيد شهريار نشد

كدام روز كه مكروه برگزيده * دهر به تنگ سينه قطار از پى قطار نشد

يسار كيست كه بر درد من نگشت يمين * يمين كيست كه بر جور من يسار نشد

زبان كيست كه بر فضل من گواه نگشت * سؤال چيست كه بر علم من عيار نشد

دهان كيست كه بر شتم من دلير نگشت * لسان كيست كه بر غل من به كار نشد

هزار سال سپس عيب اين زمان گويند * كه اين چنين گهرى بود و نامدار نشد

درين زمانه به نيكى كسى رسيد كه او * نكو نهاد و نكو خلق و نيك كار نشد

ز شعر و علم شكايت چرا كنم دانم * كه كس به علم و هنر هيچ كامكار نشد

دريغ و درد كه دستم به جهل مى نرسد * ز هيچ روى كس از جهل شرمسار نشد

به جهل راه نبنمود اين زمانه مرا * كه اين شكارى فربه مرا شكار نشد

اگرچه در گل غصه فتاده ام غم * نيست ز گل طراوت ياقوت آبدار نشد