كتاب النكاح ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٤
1 ) مقدّمه :
انجام دهيد ، در اينجا مراد زنهايى است كه در ايرانى بودن شريك هستند و خطاب به آنها مقيّد شده است . در ما نحن فيه نيز تضييقى كه در ناحيهء خطاب وجود دارد ، در نِسائِهِنَّ » نيز مىآيد و در نتيجه مراد از آن زنان مؤمن مىباشد .
بر اين اساس چه مراد از « ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ » را خصوص اماء بدانيم و چه اعم از عبيد و اماء معناى مقبول ما قابل توجيه و سازگار است : زيرا در صورت اوّل : اگر مراد از « ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ » خصوص اماء باشد ، مفهوم آيه اين خواهد شد كه اى زنان مؤمن شما ابداء زينت نكنيد مگر در برابر زنان مؤمن چه حره باشند و چه امه و نيز مملوكهء خود چه مؤمنه باشند و چه كافره . با توجّه با اينكه مملوكهء زن با وى سر و كار دارد ، هر چند مسلمان هم نباشد ، شئون وى اقتضا دارد كه زن بتواند در برابر مملوكهء خود مكشوف الرأس باشد و از اينرو ابداء زينت براى وى جايز است . و عدم تقيّد اماء به ايمان نيز از آن جهت بوده است كه در منازل مسلمين بسيارى از اماء غير مسلمان مانند نصرانيها وجود داشتند و شأن مالكيت و مملوكيت چنين اقتضا داشته كه حرمت ابداء زينت وجود نداشته باشد و چنين سيره‌اى نيز وجود داشته است .
صورت دوّم : اگر مراد از « ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ » اعم از عبيد و اماء باشد نيز بنابر مبناى ما خللى در مفهوم آيه ايجاد نمىشود و اين تعبير علاوه بر اماء شامل عبيدى كه مملوك نساء هستند نيز مىگردد . در اينجا حكم جواز ابداء زينت براى مملوك مرد و نيز جواز نظر مملوك مرد به مالك زن خود مطرح مىشود كه در فصل بعد بدان خواهيم پرداخت .
ج - بحث جواز نظر عبيد به مالكهء خود ( يا جواز ابداء مالكه نسبت به عبد خود )
ج - بحث جواز نظر عبيد به مالكهء خود ( يا جواز ابداء مالكه نسبت به عبد خود )
1 ) مقدّمه :
1 ) مقدّمه :
در ابتداى بحث مربوط به معناى « نِسائِهِنَّ » ذكر كرديم كه اگر كسى مراد از