كتاب النكاح ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٠

ب - مصحّح اضافه « نساء » به « هنّ » با توجه به معناى نساء چيست ؟

اطلاق و اشتراط از مفاهيم اضافيه است ممكن است از جهتى مشروط باشد و از جهتى ديگر مطلق ؛ در اينجا هم كه صاحب جواهر « نِسائِهِنَّ » را بر مطلق نساء تفسير كرده ، در مقام نفى شرط ايمان است يعنى مطلق نساء چه مؤمنه و چه كافره مستثنى هستند و زن مؤمن مىتواند زينت خود را بر آنان آشكار سازد . و اين كه نتيجه گرفتند آيه در صدد بيان اين معناست كه ابداء زينت براى امثالهن جايز است يعنى « امثالهن من الحرائر » ، « نِسائِهِنَّ » از جهت حريت و رقيت اطلاق ندارد ، تنها از جهت ايمان و كفر اطلاق دارد ، بنابراين مراد از « نِسائِهِنَّ » زنهاى احرارند اعم از اين كه مؤمنه باشند يا كافره ، لذا عطف « ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ » كه خصوص - اماء - هستند بر « نِسائِهِنَّ » صحيح خواهد بود و لغويتى لازم نمىآيد .

شاهد اين مطلب عبارتى است كه از كشاف براى تأييد ، نقل مىكنند . زمخشرى در كشاف اظهار داشته « 1 » كه دو جملهء « نِسائِهِنَّ أَوْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ » عبارت از كسانى هستند كه در خدمت شخص‌اند ، نسائهنّ يعنى خدمتكاران و « ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ » يعنى كنيزها ، نقل اين عبارت به عنوان تأييد نشان گر آن است كه اطلاق مورد نظر ايشان از ناحيهء حريت و رقيت نيست ، بلكه از ناحيهء ايمان و كفر است .

به هر حال ، اگر بخواهيم « نِسائِهِنَّ » را بر مطلق نساء تفسير كنيم ، در « ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ » بايد با نظر مشهور مخالفت كنيم و آن را اعم از عبيد و اماء بدانيم . اين بحث را بايد بعداً پيگيرى كنيم كه مراد از « ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُنَّ » چيست ؟

ب - مصحّح اضافه « نساء » به « هنّ » با توجه به معناى نساء چيست ؟

ب - مصحّح اضافه « نساء » به « هنّ » با توجه به معناى نساء چيست ؟

اگر « نِسائِهِنَّ » را بر مطلق نساء حمل كرديم ، اضافهء « نساء » به « هنّ » چه وجهى دارد ؟

( 1 ) قال فى الكشاف : « الظاهر أنه عنى بنسائهنّ أو ما ملكت ايمانهنّ من فى صحبتهنّ و خدمتهنّ من الحرائر و الاماء » ( جواهر ج 29 / 72 )