كتاب النكاح ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٥
1 - وجه اوّل :
9 / 8 / 1377 شنبه درس شمارهء ( 29 ) سال اول
9 / 8 / 1377 شنبه درس شمارهء ( 29 ) سال اول
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
كتاب النكاح
خلاصهء جلسات پيش و اين جلسه
خلاصهء جلسات پيش و اين جلسه
در جلسه 27 اشكال سيد ( ره ) در الحاق نساءِ اعراب و بوادى به نساء اهل ذمه مطرح شد . وجه اشكال مرحوم سيد در الحاق اعراب به اهل ذمه ، بحث مىشود و سپس اشكالى در مورد جواز نظر به اهل ذمه مطرح مىگردد و در پايان مسألهء حرمت نظر با ريبه ، چه از نظر دليل ، و چه از نظر نوع حرمت ، بررسى مىشود .
الف ) : وجه اشكال سيّد در جواز نظر به نساء بوادى و اعراب
الف ) : وجه اشكال سيّد در جواز نظر به نساء بوادى و اعراب
مرحوم سيد در ادامه مسئلهء 27 نسبت به جواز نظر به نساء اهل بوادى و اعراب اشكال كرده‌اند . مرحوم آقاى حكيم و مرحوم آقاى خويى ، وجه اين اشكال را ، اشكال در سندِ روايت ، عباد بن صهيب دانسته‌اند « 1 » ، اشكال مرحوم سيد در مسأله ، اشكال سندى نيست . بلكه دو وجه ديگر مىتواند داشته باشد :
1 - وجه اوّل :
1 - وجه اوّل :
جملهء « لانهن اذا نهين لا ينتهين » اگر بخواهد علت براى جواز نظر به آنها باشد ، احتياج به يك « مقدمه مطويّه » دارد . و اگر نه چگونه ممكن است خلاف شرع كردن عده‌اى از زنان ، مجوّزى براى ارتكاب يك فعل ذاتاً حرام از سوى ديگرى باشد ؟
اين « مقدّمه مطويّه » كه « علت » را به « جواز نظر » مرتبط مىسازد ، به دو
( 1 ) . . . عباد بن صهيب عن الصادق ( عليه السلام ) : « لا بأس بالنظر الى نساء اهل تهامه و الاعراب و اهل البوادى من اهل الذمه و العلوج لانهن اذا نهين لا ينتهين » اختلاف نقلهاى مختلف در اين روايت در جلسهء 25 و 26 گذشت .