الغدير ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٠
قرن سوم
گوناگون در داستان مناشدهء امير المؤمنين عليه السّلام در رحبه خواهد آمد كه بعضى از آنها صحيح است .
62 - امام شافعيه ، ابو عبد اللّه محمد بن ادريس شافعى ( م 204 ) .
نامبرده حديث غدير را روايت نموده است . « 1 »
63 - حافظ ابو عمر و شبابة بن سوار فزارى مداينى ( م 206 ) .
ابن معين و ديگران او را توثيق نموده‌اند . « 2 » حديث غدير به طريق او از امير المؤمنين عليه السّلام با سند صحيح و رجال ثقه ذكر شده است . « 3 »
64 - محمّد بن خالد حنفى بصرى .
ابن حبّان او را از ثقات دانسته و ابو حاتم صلاحيت او را در حديث تأييد كرده و ابو زرعه گفته است : بر او و روايتش ايرادى وارد نيست . نامبرده از مادر خود عثمه روايت مىكند و حديث او پيش از اين گذشت . « 4 »
65 - حافظ ابو عبد الرحمن ، خلف بن تميم كوفى . ( م 206 يا 213 ) كه در مصيصه اقامت داشت .
يعقوب بن شيبه و ابو حاتم او را توثيق نموده‌اند « 5 » و ابن حجر در تقريب گويد : نامبرده مرد راستگو و عابدى است . نسائى به طريق او حديث مناشده را به لفظ عمرو ذى مرّه به اسناد صحيح و رجالى كه همگى آنها ثقه هستند ، روايت كرده است .
66 - حافظ ابو عبد الرحمن ، اسود بن عامل ، معروف به شاذان شامى ( م 208 ) كه در بغداد ساكن بوده است .
ابن المدينى او را توثيق نموده و ذهبى او را يكى از بزرگان صاحب نظر دانسته و خطيب در تاريخش شرح حال او را ثبت كرده است . « 6 » حديث مناشده به طريق او به لفظ
( 1 ) . النهاية فى غريب الحديث و الأثر ، ابن اثير : 4 / 246 . ( 2 ) . خلاصة تهذيب الكمال 142 . ( 3 ) . ر ك : الغدير ( متن عربى / چ 5 ) : 1 / 54 . ( 4 ) . همان : 1 / 41 . ( 5 ) . تذكرة الحفّاظ : 1 / 347 . ( 6 ) . تاريخ بغداد : 8 / 34 .