ترجمه و شرح باب حادى عشر ( فارسى ) — الصفحة ١٥٤

[ 3 . وجوب نصّ بر امام ]

و قال أهل السنّة إذا بايعت الأمّة شخصا غلب عندهم إستعداده لها ، و استولى بشوكته على خطط الإسلام ، صار إماما .

و قالت الزّيديّة كلّ فاطميّ عالم زاهد خرج بالسّيف و ادّعى الإمامة فهو إمام .

و الحقّ خلاف ذلك من وجهين :

الأوّل أنّ الإمامة خلافة عن اللّه و رسوله فلا يحصل إلّا بقولهما .

و الثّاني ، أنّ إثبات الإمامة بالبيعة و الدّعوى يفضي إلى الفتنة لاحتمال أن يبايع كلّ فرقة شخصا ، أو يدّعي كلّ فاطميّ عالم الإمامة فيقع التحارب و التجاذب .

اهل سنت گفته‌اند : هرگاه امت با شخصى كه از نظر ايشان استعدادش براى امامت زياد است ، بيعت كند ، و وى با شوكت و قدرت خود بر سرزمين‌هاى اسلامى چيره شود ، امام مىشود .

زيديه گفته‌اند : هرفاطمى عالم و زاهدى كه قيام مسلّحانه كند و مدّعى امامت باشد ، امام است .

امّا حق جز اين است ، به دو دليل :

1 . امامت جانشينى خدا و پيامبر است ، پس جز با استناد به گفتهء ايشان ثابت نمىشود .

2 . اثبات امامت با بيعت و ادّعا به فتنه مىانجامد ، چون احتمال آن هست كه هرگروه با شخصى بيعت كند ، ياهرفاطمىّ عالمى ، مدّعى امامت شود ، و در نتيجه جنگ و درگيرى روى خواهد داد .