پايان نامه هاى دفاع شده در دانشگاههاى ايران با موضوع عراق ( فارسى ) — الصفحة ٤٥٩

1395 . نقد تطبيقى هنجارگريزى معنائى در شعر معاصر ايران و عراق بر مبناى الگوى ليچ ( شاعران برجسته نيمه دوم قرن بيستم )

1392 . نقاب در شعر عبد الوهاب البياتى

1392 . نقاب در شعر عبد الوهاب البياتى

رقيه سفرى

استاد راهنما : رضا ناظميان

استاد مشاور : على گنجيان

دانشكده ادبيات و زبان هاى خارجى ، دانشگاه علامه طباطبايى تهران ، 1389 ؛ كارشناسى ارشد

چكيده : ندارد .

1393 . نقد اجتماعى شعر معاصر عراق ( با تكيه بر آثار شاعران برجسته نوگرا )

1393 . نقد اجتماعى شعر معاصر عراق ( با تكيه بر آثار شاعران برجسته نوگرا )

معصومه نعمتى قزوينى

استاد راهنما : كبرى روشنفكر

استاد مشاور : خليل پروينى

دانشگاه تربيت مدرس ، 1389 ؛ رساله دكترى

چكيده : ندارد .

1394 . نقد تطبيقى اصطلاحات و مفاهيم عرفانى كتب رسال قشيريه عوارف المعارف و لمعات عراقى

1394 . نقد تطبيقى اصطلاحات و مفاهيم عرفانى كتب رسال قشيريه عوارف المعارف و لمعات عراقى

حسين سهيلى نظرى

دانشگاه آزاد اسلامى همدان ، 1386 ؛ كارشناسى ارشد

چكيده : ندارد .

1395 . نقد تطبيقى هنجارگريزى معنائى در شعر معاصر ايران و عراق بر مبناى الگوى ليچ ( شاعران برجسته نيمه دوم قرن بيستم )

1395 . نقد تطبيقى هنجارگريزى معنائى در شعر معاصر ايران و عراق بر مبناى الگوى ليچ ( شاعران برجسته نيمه دوم قرن بيستم )

رضا كيانى

استاد راهنما : على سليمى

استاد مشاور : تورج زينى وند

دانشكده علوم انسانى ، دانشگاه رازى كرمانشاه ، 1392 ؛ رساله دكترى

چكيده : چشم انداز كلّى اين پژوهش نشان مىدهد كه شاعران معاصر ايران و عراق كوشيده‌اند با به كارگيرى آرايه‌هاى تصويرى نامتعارف و كاربردهاى تركيبى نامعمول ، غبار عادت از كلام عادى بزدايند و ساحت شعر را از آفرينش‌هاى ديگرگونه سرشار سازند . بايد اذعان نمود كه هنجارگريزىهاى كاربردى شاعران معاصر اين دو سرزمين ، اغلب از ويژگىهاى مشابهى برخوردار است كه با تكيه بر مكتب ادبيات تطبيقى آمريكايى ، در حوزه‌هاى مختلف سياسى ، اجتماعى و فرهنگى قابل نقد و بررسى است . ذكر اين نك - ته ضرورى مىنمايد كه رويكرد هن - جارگريزانه‌ى شاعران معاصر ايران و عراق ، ه - مواره مثبت ارزيابى نمىشود و گاه با كاستىهايى نيز همراه بوده است . بخشى از اين كاستى ها ، در كيفيت برخورد شاعرانى است كه به جاى توجّه به توانشِ ادبى زبان ، تنها به جبهه گيرى آن در برابر بيان گذشتگان نظر داشته‌اند . به عبارت ديگر ، آنان به جاى اين‌كه از توانايى زبان در جهت تعالى شعر خود بهره گيرند ، از آن به‌عنوان ابزارى براى مقابله با هنجارهاى گذشته ، سود برده‌اند . افزون براين ، افراط در چينشِ جدولى واژگان و بر هم زدن نظام خانوادگى كلمات ، از جمله آسيب‌هايى است كه جزيى از عادت‌هاى غالب برخى از اين شاعران شده و حوزه‌ى معنايى زبان را تا حدودى متضرر نموده است .