ترجمة الحقائق ( فارسى ) — الصفحة ١٥١

فصل [ در كذب و غيبت ]

حرمت غيبت شامل جماعتى نيست كه گمراهند زيرا كه حكمى كه در غيبت فرموده‌اند

[ m . a 36 ]

در شأن مؤمنان است و در حقّ برادر كه عبارت است از « 1 » برادر مؤمن ، پس شامل نخواهد بود كسى را كه اعتقاد به حقّ نداشته باشد .

و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام مروى است كه اصل غيبت منقسم به ده قسم مىشود :

اوّل : آن است كه از براى فرونشاندن خشم باشد .

دوم : آن است كه از براى همراهى جمعى باشد .

سيُم : آن است كه از براى تهمت باشد .

چهارم : آن است كه تصديق نمايد « 2 » چيزى را كه شنيده باشد بدون آنكه صدق و كذب آن را معلوم كرده باشد .

پنجم : آن است كه از راه بدگمانى باشد .

ششم : آن است كه از رهگذر حسد باشد .

هفتم : آن است كه از راه سُخريّت و استخفاف باشد .

هشتم : آن است كه از راه تعجّب و استبعاد باشد .

نهم : آن است كه از راه دلتنگى و ملال باشد .

دهم : آن است كه از براى زينت و آراستگى باشد .

بعد از آن فرمودند : اگر غيبت كسى كرده باشى و به آن كس برسد حلّيّت از وى طلب « 3 » نما . و اگر به او نرسيده باشد از خداى عزّ وجلّ استغفار كن .

و ساير آفات زبان مستغنى است از بيان .

( 1 ) . a - برادر كه عبارت است از . ( 2 ) . نمايد / a s نمايند . در m هم مىشود اين طور خواند . ( 3 ) . a s - از وى طلب .