أنيس الناس ( فارسى ) — الصفحة ٤٢

حكايت

هست بزرگ آنچه درين دل نهاد * راز بزرگان نتوانم گشاد

در سخنش دل نه چنان بسته‌ام * كز سر كم كار زبان بسته‌ام

زان نكنم با تو در خنده باز * تا ز زبانم نپرد مرغ راز

گر ز دل اين راز به بيرون شود * هست يقين آن‌كه دلم خون شود

ور نكنم راز نهان آشكار * بخت خورد بر سر من زينهار

پيرزنش گفت مبر نام كس * همدم خود همدم خود دان و بس

زردى آن چهرهء زرد آبگون * به كه شود سرخ به غرقاب خون

مىشنوم من كه شبى چند بار * پيش زبان گويد سرّ زينهار

شمس نه‌اى تيغ زبانى مكن * روز نه‌اى زهره‌فشانى مكن

مرد زبان‌بسته زبان‌خوش بود * آن سگ ديوانه زبان‌كش بود