أنيس الناس ( فارسى ) — الصفحة ٤١

حكايت

با همه نزديكى شاه آن جوان * دورترى گشت چو تير از كمان

راز ملك جان جوانمرد سفت * با كسى اين راز نيارست گفت

پيرزنى ره به جوان‌مرد يافت * لالهء او چون گل خود زرد يافت

گفت كه سروار چه خزان ديده [ اى ] * آب ز جوى ملكان ديده [ اى ]

بر تو جوان گونهء پيرى چراست * لالهء خودروى تو خيرى چراست

شاه جهان را چو توى رازدان * رخ بگشا چون دل شاه جهان

سرخ شود روى رعيّت به شاه * خاصه رخ خاصگيان سپاه

گفت جوان راى تو زين غافل است * بىخبرى زانچه مرا در دل است

صبر مرا هم‌نفس درد كرد * روى مرا صبر چنين زرد كرد

شاه نهادست به منقار خويش * در دل من گوهر اسرار خويش