أنيس الناس ( فارسى ) — الصفحة ٣٧

قطعه

حذر كن ز نادان ده مرده گوى * چو دانا يكى گوى و پرورده گوى

چرا گويد آن چيز در خفيه مرد * كه چون فاش گردد شود روى زرد

از ان مرد دانا زبان دوختست * كه داند كه شمع از زبان سوختست

بلاء الإنسان من اللّسان .

پس تا توانى احوال و اسرار خود با كس مگوى و مكثار و پرگو مباش تا در چشم مردم حقير و بىبها نباشى و از پشيمانى ايمن و سالم گردى .

قطعه

قطعه

مزن دم از آنچت گزيرست از آن * كه حمل افتد اين شيوه بر بيهشى

ور ايدون به مقدار گويى سخن * ز خوى خوش خويش در رامشى

ور از حدّ به در مىبرى گفت را * به تيغ زبان خويش را مىكشى

ز گفتن پشيمان بسى ديده‌ام * نديدم پشيمان كس از خامشى

ما نادم من سكت . حكما گفته‌اند : نهاية الذكر بداية « 1 » الفكر .

( 1 ) - اصل : بدايت .