أنيس الناس ( فارسى ) — الصفحة ٤٠٠
ادب ديگر
گفت « لا و ايدك اللّه » ، ذكر واو با وجود صحّت معنى بدون « واو » تا موهم آن نباشد كه « لا » داخل فعل شده و برين تقدير محتمل و متضمّن معنى بود عكس مراد متكلّم .
پس بعد از اجراى آن جواب و ادخال آن « واو » آن بزرگ سايل را گفت و اللّه كه اين « واو » از زلف صاحب حسنان مليحتر است .
مثنوى
مثنوى
هركه داد ادب نداند داد * آدمى صورت است و ديونهاد
وان فرشته كه آدمى لقب است * زيركانند و زيركى عجب است
ادب ديگر
ادب ديگر
آنكه از نمّامى و بهتان و دروغ احتراز كند ، و از استماع مذكورات نيز محترز باشد ، و بااهل اين اخلاق ذميمه نيز مصاحبت ننمايد و مداخلت نجويد .
حكيمى را پرسيدند چرا استماع تو بيش از نطق و گفتن است .
گفت زيرا كه مرا دو گوش داده‌اند و يك زبان ، يعنى نيم چندان كه مىشنوى مىگوى .
و اگر تقديرا سخنى ناسزا در حقّ مخدوم خويش بشنود آن سخن را به همان الفاظ قبيح و به همان كلمات صريح بازنگويد و در خلا به طريق كنايه به اظهار آن عداوت مداخلت جويد . چه اظهار آن ناسزا به همان الفاظ