أنيس الناس ( فارسى ) — الصفحة ٣٨٢

مثنوى

جمع گشتند آن زمان جمله وحوش * شاد و خندان از طرب در ذوق و جوش

حلقه كردند او چو شمعى در ميان * سجده آوردند و گفتندش كه هان

تو فرشتهء آسمانى يا پرى * نه تو عزرائيل آن شير نرى

هرچه هستى جان ما قربان تست * دست بردى دست و بازويت درست

راند حقّ اين آب را در جوى تو * آفرين بر دست و بر بازوى تو

بازگو تا چون سگاليدى به مكر * آن عدو را چون بماليدى به مكر

بازگو تا قصّه « 1 » درمانها شود * بازگو تا مرهم جانها شود

گفت تأييد خدا بود اى مهان * ورنه خرگوشى كه باشد در جهان

اى مهان كشتيم ما خصم برون * ماند خصمى ز او بتر در اندرون

كشتن اين كار عقل و هوش نيست * شير باطن سخرهء خرگوش نيست

( 1 ) - اصل : غصه .