أنيس الناس ( فارسى ) — الصفحة ٣٢٣

قطعه

پس در حالت احتياج به بخيل و لئيم خود را به جاى ترحّم دان « 1 » و اميد بر عطاى اين طايفه مبند .

حكما گفته‌اند دو كس به جاى ترحّم باشند : اوّل خردمندى كه مغلوب بيخردى باشد ، دوم كريمى كه محتاج بخيلى گردد .

بدان‌كه در دنيا هيچ مشقّتى بالاتر از محتاج به خسيس و سفله بودن نيست ، و صاحب كمال تحمّل جميع مشاق تواند كرد بضرورت ، الّا ارتكاب برين صورت .

قطعه

قطعه

دست اگر در دهان شير كنى * وز پى قوت لقمه بردارى

ور ز خون جگر به نوك مژه * بر رخ آيات فقر بنگارى

وز پى كام دل اگر سر تيغ * زير پا پابرهنه بسپارى

نزد صاحب كمال خوبترست * زانكه حاجت به سفلگان آرى

بدان‌كه سفله و لئيم هرچند ذوشوكت و صاحب ثروت گردد آثار خساست و علامات دناءت از او بيش ظاهر باشد .

پس تا ممكن بود عرض حاجت به اين جماعت نبايد كرد و نظر به ظاهرشان نبايد نمود و بر مقتضى باطن خسيسشان بايد بود .

( 1 ) - كذا عين عبارت نسخه .