أنيس الناس ( فارسى ) — الصفحة ٣١٤
حكايت
حكايت
حكايت
آن كرى را گفت افزون‌مايه‌اى * كه ترا رنجور شد همسايه‌اى
گفت با خود كر كه با گوش گران * من چه دريابم ز گفت آن جوان
خاصّه رنجور و ضعيف‌آواز شد * ليك بايد رفت آن‌جا نيست بد « 1 »
چون ببينم كان لبش جنبان شود * پس قياسى گيرم آن را هم ز خود
من بگويم چونى اى محنت كشم * او بخواهد گفت نيكم يا خوشم
من بگويم شكر ! چه خوردى ابا ؟ * او بگويد شربتى يا ماشبا
من بگويم صحّ « 2 » نوشت كيست آن * از طبيبان پيش تو ؟ گويد فلان
من بگويم بس مبارك پاست او * چونكه او آمد شود كارت نكو
پاى او را آزمودستيم ما * هركجا شد مىشود حاجت روا
( 1 ) - اصل : جانب به بد . ( 2 ) - اصل : صحه .