أنيس الناس ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٨

مثنوى

سخن گفتن آنگه بود سودمند * كه از گفتن آوازه گردد بلند

چو درخورد گفتن نيايد جواب * سخن تازه كردن نيايد صواب

دهان را به مسمار بر دوختن * به از گفتن و گفته را سوختن

خريدار چون بر صدف ديده دوخت * بدين كاسدى در نشايد فروخت

هنر هركجا يافت قدرى تمام * به دولت‌سرايى برآورد نام

چو خواهى كه بر مه رسانى سرير * ازين نردبان باشدت ناگزير

هرآن دولتى كارجمندى گرفت * ز راى بلند او بلندى گرفت

پس صاحب راى باش و با متهتّك بىتجربه افشاى امانت و اظهار سرّ مكن .