أنيس الناس ( فارسى ) — الصفحة ٢٠٥

حكايت

بدان‌كه به تازى گفته‌اند كه : « المزاح مقدّمة النّزاع » .

پس تا توانى از اشتغال بر مزاح احتراز نما ، به تخصيص در مستى .

و در حالت مزاح كلمات فحش مگوى . چه تكلّم به كلام فاحش منهى و مذموم است ، خواه در مستى و خواه در هشيارى .

و در ميان نرد و شطرنج استبعاد از ان واجب و لازم دان . زيرا كه مردم در ميانهء اين دو شغل مجدّتر مىباشند .

پس تا توانى از مزاح ممتنع و ممنوع باش . چه سهل حركتى است ، و اى بسا ملال كه ازين ممر به مردم رسيده .

ليكن مطايبه ديگرست و مزاح ديگر و بزرگان و شرفا مطايبه فرموده‌اند و برين صورت ارتكاب نموده‌اند و اگرچه احيانا بود .

در اخبار و آثار حضرت رسالت صلّى اللّه عليه و سلّم وارد است كه روزى آن حضرت صلّى اللّه عليه و سلّم در خانهء أمّ المؤمنين عايشه « 1 » بود .

عجوزهء پير و ناتوان گفت يا رسول اللّه چهرهء من چهرهء دوزخيان است يا چهرهء بهشتيان . آن حضرت فرمود كه بدان كه هيچ عجوزه به بهشت نخواهد

( 1 ) - عبارت دعا با كلماتى سياه و ناخوانا شده است .