أنيس الناس ( فارسى ) — الصفحة ١٧٣

حكايت

رند گفتا گر گدايى گوييم * عشق‌بازى را ز تو كمتر نيم

عشق و افلاسند در همسايگى * هست اين سرمايه بىسرمايگى

تو جهاندارى دلى افروخته * عشق را بايد چو من دل‌سوخته

ساز وصل است اين‌كه تو دارى و بس * صبر كن در درد هجران يك نفس

وصل را چندين چه سازى كاروبار * هجر را گر مرد عشقى پاىدار

شاه گفتا اى ز بينش بىخبر * جمله چون بر گوى مىدادى نظر

گفت زيرا گو چو من سرگشته‌ايست * من چو او و او چو من آغشته‌ايست

قدر من او داند و من زان او * هردو يك گوييم در چوگان او

هردو در سرگشتگى افتاده‌ايم * بىسر و بىتن به جان استاده‌ايم

او خبر دارد ز من من هم ازو * بازمىگوئيم مشتى غم ازو