أنيس الناس ( فارسى ) — الصفحة ١٠٣

مثنوى

ليكن اسراف شوم دان و هرچه حضرت حقّ جلّ و علا آن را دشمن دارد بر بندگان او شوم بود ، كما قال اللّه تعالى : « إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ . »

و هرآفتى را سببى است و سبب درويشى اسراف .

مثنوى

مثنوى

چراغ ارچه ز روغن نور گيرد * بسى باشد كه از روغن بميرد

خورشها را نمك رو تازه دارد * نمك بايد ، ولى اندازه دارد

به حلوا گرچه طبعت ميل دارد * چو افزون خورده باشى تب درآرد

نخور چندان كه خرما خوار گردد * گوارش در دهان مردار گردد

پس در هركار كه باشى اسراف مكن ، چه اسراف عقل را برنجاند و دود كند و زنده را بميراند و رنجور كند .

نبينى كه زندگى چراغ از روغن است ، امّا چون بىحدّ و اندازه در چراغ كنى بىشكّ بميرد و همان روغن چون بىاهمال اعتدال باشد سبب حيات او گردد . پس معلوم شد كه از اسراف بميرد و از اعتدال زنده باشد .

امّا زندگانى بر خود تلخ مدار و در روزى بر خويش نابسته خود را خوش دار . و چون يقين حاصل شد كه چندان مال جمع آمد كه به بذل آن