خزائن ( فارسى ) — الصفحة ٢٦٠

در تقسيم روزهاى هفته بين كواكب

ساقيا مى ده كه بزم آراستم * مست گشتم و ز جهان برخاستم

صبر كم جو از دل شيدا كه نيست * نام هشيارى منه بر ما كه نيست

صوفيان صاف را آواز ده * عرشيان را شربت دمساز ده

اهل دل را جمع كن تا مى خوريم * آخر اندوه جهان تا كى خوريم

بزمگاه ما قلندر وار كن * خاك را در ديده اغيار كن

اى نسيم صبح بر اصحاب زن * خاكيان را آتشى بر آب زن

ساقيا جامى كه جان نو دهد * بر دل شوريده داغ نو نهد

مست كن پرواى هشياريم نيست * اين نمايش‌ها كه پنداريم نيست

چار سوى نيستيم آباد كن * از غبار هستيم آزاد كن

خواجه در بازار پندارى هنوز * مبتلاى ريش و دستارى هنوز

رو قفا مى خور نهان و آشكار * كز قفا خوردن به بينى روى كار

مذهب مردان بود جان باختن * با بلاى هر دو عالم ساختن

خوب گفت آن مقتداى اهل دل * عشق بازى نيست كار آب و گل

بنده آزاد شو اين راه را * تا بيابى قدر اين درگاه را

اى سليم القلب دشوار است كار * تا نه پندارى كه پندار است كار

نيست گشتى چيست دعواى بلند * عمر بگذشت اين عمارت نيز چند

گنج خواهى در خرابى گام زن * آتش اندر بيخ ننگ و نام زن

اى نو آموز دبيرستان عشق * جهد كن تا گردى ابجد خوان عشق

ساقى آمد جام جان افروز داد * بلبلان را مژده نو روز داد

عندليب باغ وصل شوق دوست * اهل مجلس را برون برده ز پوست

گرد هستى ها ز دامن روفته * پاى همت بر دو عالم كوفته

حاضران جمع يك رنگ آمده * شيشه اغيار بر سنگ آمده

مجلس خاص است جاى عام نيست * پخته‌اى بايد كه كار خام نيست

خرمى كز مژده جانان رسيد * بوى پيراهن سوى كنعان رسيد