خزائن ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٩

در تقسيم روزهاى هفته بين كواكب

هر كه در خواب است بيدارش مكن * وانكه مستى كرد هشيارش مكن

شاهد دولت در آغوش خود آر * دست ازين معشوق هر جائى بدار

چون تو بگذشتى ازين بالا و پست * گلبنى بينى در اين صحرا كه هست

زير هر برگى گلى خوش اخترى * بيخ او بگذشته از تحت ثرى

شاخ او از لا مكان سر بر زده * سايه او عرش را بر سر زده

يك جهان به معنى صد هزار * نو عروس فارغ از رنگ و نگار

گل بهر رنگى نموده شاخ او * اى خوشا مرغى كه شد گستاخ او

عشق شورانگيز بايد مرد را * تا صلائى در دهد اين درد را

ساقيا مى ده كه مى ما را سزاست * هر گدائى مير اين مجلس كجاست

نغمهء داود بر كش ساعتى * از زبور خود بخوان چند آيتى

خوش بخوان اى بلبل شيرين سخن * تا به كى دل بستهء دير كهن

بشكن اين گوهر كه مقدارش نماند * در دو عالم يك خريدارش نماند

مرغ زيرك باش بگسل دام را * خاك ره بر سر فكن ايام را

چون تك آهو ندارى در نبرد * اى زبان بسته در اين صحرا مگرد

بيشه پر شير است از آن پرهيز كن * چون پلنگان سوى بالاخيز كن

اى غريب خسته در تابى هنوز * كاروان بگذشته در خوابى هنوز

درد اگر قسم تو باشد نوش كن * صافش انگار اين سخن در گوش كن

پرتو عشق آمد اين افسانه نيست * آشنا داند كه اين بيگانه نيست

شهسوار عشق چون لشكر كشد * جامه را در خدمت چاكر كشد

عقل گويد جبه و دستار كو * عشق گويد خانه خمار كو

عقل مىگويد پريشانى مكن * عشق مىگويد كه نادانى مكن

عقل گويد كارسازى مىكنم * عشق گويد سرفرازى مىكنم

عقل گويد كدخدائى مىكنم * عشق گويد پارسائى مىكنم

ساقيا بگذشت باد برگ ريز * بلبلان را بلبله بردار و خيز