تحفه ( در اخلاق و سياست ) ( فارسى ) — الصفحة ٥١

حكايت

دم‌بريده و مردم مارگزيده برخود پيچيدم و اين بيت سبحهء زبان كرده ، شعر :

از بهر توم جان و جهان مىبايد * چون تو به روى جان و جهان را چكنم

[ 35 پ ] چون قابلهء صبح طفل آفتاب را در قماط كبود پيچيده در مهد دهر نهاد ، با دوستى كه اهليّت محرميّت داشت ، اين ماجرا در ميان نهادم . آن دوست از طريق نصيحت گفت پاى بر سر دل بايد نهاد و دست از وصال حلال بايد شست ، چه اين والى را نه دين دامن‌گيرست و نه نصيحت دل‌پذير ، نه از عار ترسد ، نه از يار پرسد .

من آن جام ناكامى را كه در كام جان از زهر هلاهل ناگوارتر بود ، از حكم ضرورت تجرّع نمودم و مرواريد خوشاب اشك را بالماس مژه سفتن گرفتم . عاقبت روى سوى پادشاه حقيقى كردم و از سوز سينه فطيرى در تنور گرم بىخويشتنى دربستم . شعر :

ايا ربّ فرعون لمّا طغى * وقاه و ابطره ما ملك

لطفت و انت اللّطيف الخبير * و اقحمته اليم [ العذاب ] حتّى هلك

فما بال هذا الذى لا اراه * يسلك الّا الذى قد سلك

الست على اخذه قادرا * فخذه و قد خلّص الملك لك

هم آن روز از لطائف غيبى سببى چهره نمود ، و به حكم :

و بين ترقى جوزة و انحدارها * فكاك اسير و انجبار كسير

خصمى غالب بالشكر جان ستان بسرحدّ او رسيد . شعر :

بجيش جاش فى الهيجاء حتّى * رسا البرّ بحرا من سلاح

[ 36 ر ] چون آن ظالم ديد كه طاقت مقاومت و قدرت مخاصمت او ندارد قرار بر فرار داد و روى بگريز آورد و جان بسلامت بتك پاى بدر برد و مال‌ومنال و خزاين و دفاين بدشمن سپرد .