التمحيص ( تكامل و طهارت روح ) ( فارسى ) — الصفحة ١٦١

9 - بَابٌ فِي أَخْلَاقِ الْمُؤْمِنِينَ وَ عَلَامَاتِ الْمُوَحِّدِينَ

169 - مهزم اسدى گويد كه امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود :

به راستى شيعه و پيرو ما داد و فريادش از گوش و بلكه از پرده گوشش تجاوز نكند ، ما را ( در پيش هر كس و نا كسى ) تعريف و تمجيد نكند ، ( اخبار ما را ) به كينه توزان ما نرساند ، با دوستان ما مخاصمه و يك و دو نكند ، در مجالسى كه عيب‌گويى ما مىشود شركت نكند .

عرضه داشتم : با افراد شيعه‌نما چه كنم ؟

فرمود : داراى آزمايشات و مشخصاتى هستند ، قابل تبديل و جاگزينى هستند ، كه سالها بر آنها بيايد و نابودشان كند ، آفت طاعون آنها را مىكشد ، اختلافاتشان ريشه كنشان كند . شيعه و پيرو ما همانند سگ ناله و زوزه نمىكشد ، همچون كلاغ طمعكار و حريص نمىباشد ، ( از كسى درخواست كمك و ) سؤال نمىكند اگر چه از گرسنگى بميرد .

گفتم : چگونه و از كجا ايشان را به دست آورم .

فرمود : آنها را در گوشه و كنار زمين مىيابى ، زندگيشان سبك و ساده ، همچون خانه بدوشان هستند . اگر حضور يابند شناخته نشوند ، اگر غايب باشند گُم و مفقود نگردند ، اگر مريض شوند عيادت و بازديد نشوند ، اگر همسر نامزد كنند به ازدواجشان نگردند ، اگر منكر و خلافى را ببينند انكار نمايند ، اگر نادانى با آنها مواجه شود سلامش گويند ، اگر درمانده به آنها پناهنده شود دلسوزيش كنند ، هنگام مرگ ترس و اندوهى ندارند ، در قبرشان يكديگر را زيارت و ملاقات نمايند ، چنانچه ايشان را ببينى در شهرها رفت و آمد كنند .

170 - روايت شده است :

هنگامى كه امير المؤمنين ، علىّ عَلَيْهِ السَّلَامُ در حال ايراد خطبه و سخنرانى بود ، يكى از اصحاب حضرت به نام همّام - كه عابد و خداپرست بود - برخاست و در