التمحيص ( تكامل و طهارت روح ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣٩

8 - بَابُ مَدْحِ الصَّبْرِ وَ تَرْكِ الشَّكْوَى وَ الْيَقِينِ وَ الرِّضَا بِالْبَلوَى

139 - امير مؤمنان علىّ عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود :

شخصى مزهء ايمان را نمىچشد مگر آنكه بداند آنچه كه به او از مصيبت‌ها رسيده است ، براى خطايش نبوده و آنچه كه خطا كرده براى آن نيست كه مصيبتى به او برسد .

140 - علىّ بن سويد گويد :

از امام كاظم عَلَيْهِ السَّلَامُ پيرامون سخن خداوند : « و هر كه بر خدا توكّل نمايد پس او را ( از هر چيز و از هر جهت ) كافى است » سؤال كردم ؟

فرمود : توكّل بر خداوند متعال داراى درجاتى است ، بعضى از آنها اين است كه در تمامى امور خود وثوق داشته و آنچه را كه در باره‌ات انجام مىشود نسبت به آن راضى باشى و بدانى كه چيزى به تو نمىرسد مگر آنكه خير و صلاح تو در آن است و بدانى كه حكم خدا همان است ، پس با واگذارى تمام امور به خداوند توكّل كنى ، و در آن امور و غير آن بر آن وثوق و اعتماد نمايى .

141 - امام باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود :

سزاوارترين خلق خدا كه تسليم مقدّرات الهى شود ، كسى است كه خداوند متعال را شناخته باشد .

هر كه راضى به قضا و قدَر باشد و قضاى الهى بر او وارد آيد ، پاداش خدا برايش افزون گردد .

و هر كه با قضا و مقدّرات خشمگين و مخالف باشد ، مقدّرات بر او جارى شده و خداوند پاداش او را ضايع گرداند .