الرسالة السعدية ( رساله سعديه ) ( فارسى ) — الصفحة ٣٧

مقدّمهء چهارم بحث ما در آن است كه اين است و غيراين نيست كه اجماع متحقّق مىشود با موافقت اماميّه

در جنگ ذات سلاسل بعد از فرار دگر از صحابه به قول خود كه وَ الْعادِياتِ ضَبْحاً به حقّ اسبان كه در وقت دويدن ، صداى از نفس ايشان برمىآيد ؛ فَالْمُورِياتِ قَدْحاً و به حرمت اسبان كه در رفتن در راه كوه ، از ضرب سم ايشان آتش از سنگ خاره مىجهد ؛ فَالْمُغِيراتِ صُبْحاً و به حرمت غارت‌كنندگان در وقت صبح كه ياران امير المؤمنين‌اند ؛ فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعاً و به حرمت غازيان كه برانگيختند گرد و غبار از ميدان مبارزت با كفّار ؛ فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً و در ميان گرفتند مشركان را چون شير ژيان كه حقّ تعالى به جانسپارى علىّ بن ابى طالب و كمربستگان او ، سوگند ياد نموده

/ 16 B /

و به اسبان ايشان و طريق مبارزت با مشركان .

و قال رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و آله - : « لو اجتمع الناس على حبّ علىّ ، لما خلق اللّه النار » 16 و قال رسول اللّه - صلّى اللّه - : « سباق الامّة ثلاثة ، لم يكفروا باللّه طرفة عين فهم الصدّيقون : حبيب النجّار ، مؤمن آل يس ؛ و حزقيل ، مؤمن آل فرعون ؛ و علىّ بن أبى طالب و هو أفضلهم . » 17

و تواتر خبر الغدير 18 و المنزلة 19 و الطائر 20 و المؤاخاة 21 و سدّ الأبواب غيربابه 22 و كثرة بلائه فى الجهاد حتّى نزل جبرئيل يقول : « لا سيف إلّا ذو الفقار و لا