الرسالة السعدية ( رساله سعديه ) ( فارسى ) — الصفحة ٥

[ پيشگفتار ]

مىفرمايد كه : « آيا شما مىپنداريد كه ما شما را بىفايده آفريده‌ايم ؟ ! » ، وَ أَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُونَ : « و شما را به ما رجعت و بازگشت نخواهد بود ، و به جزاى اعمال ثواب و عقاب نخواهيد داشت ؟ ! »

يا آنكه منصوب باشد تا مفعول له باشد ؛ يعنى : « نيافريده‌ايم شما را به عبث و بىفايده كه اگر اين‌چنين باشد ، بمانند لعبت‌باز خواهيم بود . »

و قال اللّه تعالى : وَ ما خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ وَ ما بَيْنَهُما لاعِبِينَ .

و حال آنكه خداى تعالى فرموده كه نيافريده‌ايم ما آسمانها و زمين را و آنچه در ميان آسمانها و زمين است مانند لعبت‌باز كه صورت چند از پرده بيرون آورده ، باز به پرده فرو برد .

ثمّ إنّه تعالى نصّ على الغاية بالتعيين ؛ فقال : وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ « 1 » .

پس بعد از اين آيات صريحا تعيين فرموده فايدهء آفرينش را و فرموده : وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ : « نيافريده‌ايم جنّ و انس را مگر از براى آنكه مرا بشناسند و عبادت من كنند . »

فيجب على كلّ مكلّف من الإنسان السعى فى تحصيل المطلوب منه به قدر الإمكان ؛

( 1 ) . س : - فقال ما خلقت . . . ليعبدون .