الرسالة السعدية ( رساله سعديه ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٧

پيشواى عادل « 2 »

گرديده ، به جزع و فزع درآمد . اهل مملكت به پيش او آمده ، به صبر اشاره نمودند .

گفت : اندوه من و جزع و فزع نه از براى آن است كه شنوايى از من رفته ، بلكه جزع من براى آن است كه آواز مظلوم به گوش من نرسد و دادخواهى و فريادرسى او ننمايم . امّا چون گوش

/ 108 A /

من رفته ، چشم من نرفته . پس ندا كنيد كه مظلوم لباس سرخ پوشيده ، به نظر من درآيد تا او را بدان شناخته ، پيش خود طلبم و حقّ او از ظالم گرفته ، جزاى ظالم بدهم .

و روى أنّ أقرب الناس إلى اللّه تعالى و أحبّهم إليه و أدناهم منه مجلسا يوم القيامة إمام عدل . 153

و روايت شده كه بتحقيق نزديكترين مردم به درگاه إله و دوست داشته‌ترين مردم به سوى خدا و نزديكترين ايشان روز قيامت به مجلس مقرّبان حقّ - سبحانه و تعالى - بزرگ قوم و پيشواى عادل است كه حيف و ميل بر قوم خود روا ندارد .

و قال رسول اللّه - صلّى اللّه - : « إنّ اللّه ليسئل العبد عن جاهه كما يسئل فى ماله . فيقول : يا عبدى ! رزقتك جاها فهل أغثت به مظلوما أو أعنت به ملهوفا ؟ » 154